Een belangrijk deel van mijn opvoeding bestond er uit dat mij geleerd werd wat goed is en wat slecht. Opvoeden met een hoge moraal, een hoog besef van wat deugt en wat niet deugt, dat moet wel goed zijn. Of niet? Ik heb daar ondertussen de nodige twijfels over.
Want hoe kan ik anderen serieus nemen als er een persoonlijk (en volkomen arbitrair en ondoorgrondelijk) referentiekader is waar ik iedereen tegen afzet? Hoe kan ik met de halve informatie die ik heb oordelen over anderen, leidend tot uitspraken over goed en slecht? Hoe helpen deze oordelen om met elkaar om te gaan?
Ook in mijn werk raak ik steeds meer overtuigd dat oordelen niet helpt. Oordelen creëert afstand. Als jij over de ander oordeelt, dan meen je betere normen en waarden te hebben dan de ander en stel je jezelf dus op een a...